شعر کست | SherCast

چون بلبل مست، راه در بستان یافترویِ گل و جام باده را خندان یافتآمد به زبانِ حال، در گوشم گفتدریاب که روزِ رفته را نتوان یافت(کمال‌الدین اسماعیل)روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سردابر از رخ گلزار همی...

در خواب مرا دوش خردمندی گفتکز خواب، گل نشاط و شادی نشکفتچیزی چه کنی که با اجل باشد جفتمی خور که بسی به زیر گل خواهی خفت(پوربهاِ جامی)***رندی دیدم نشسته بر خشکْ زمیننه کفر، نه اسلام، نه دنیا و نه دیننه...

چون عهده نمی‌کند کسی فردا رایک امشبْ خوش کن دلِ پُر سودا رامی نوش به نورِ ماه -ای ماه- که ماهبسیار بتابد و نیابد ما را(عطار)***قرآن که بهین کلام خوانند آن راجا جای، نه بر دوام خوانند آن رادر خطّ پیاله...

برخیز و بیا یکی زبهر دل ماحل کن به جمال خویش این مشکل مایک کوزه شراب تا به هم نوش کنیمزآن پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما***در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ستآن لاله ز خون شهریاری بوده‌ستهر شاخ بنفشه کز زمی...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۲ از ۱۲)تا کی غمِ آن خورَم که دارم یا نهوین عمر، به خوشدلی گذارم یا نهپُر کن قدحی باده که معلومم نیستکین دَم که فرو بَرَم، برآرَم یا نه***چون فارغی ای ‌دوست ز هر اسراریچندین چ...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۱ از ۱۲)قومی متحیّرند در کویِ یقینقومی به گمان فتاده اندر رهِ دینناگاه، منادیی بر آید ز کمینکای بی‌خبران! راه نه آن است، نه این!***ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دوهمچون من ...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۰ از ۱۲)زهر است غم جهان و مَی تریاکمتریاک خورَم، ز زهر ناید باکممَی می‌خورَم و به سبزه بر می‌غلتمزآن پیش که سبزه بَر دَمَد از خاکم***زآن پیش که از زمانه تابی بخوریمباری به‌هم ...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۹ از ۱۲)ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگکو در غم ایّام نشیند دلتنگمَی خور تو در آبگینه و نالۀ چنگزآن پیش که آبگینه آید بر سنگ!***از جِرم گِلِ سیاه، تو اوجِ زُحَلکردم همه مشکلاتِ کُ...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۸ از ۱۲)مرغی دیدم نشسته در مشهدِ طوسدر پیش گرفته کلّۀ کیکاوسبا کلهّ همی‌گفت به افسوسْ افسوسکو تاج مرصّع و کجا نالۀ کوس؟***در کاس تو جرعه‌ای اگر هست، بکشوز کاسه و کوزۀ کسان، دست...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۷ از ۱۲)سنّت بکن و فریضۀ حق بگزاروآن لقمه که داری از کسانْ باز مدارغیبت مکن و دل کسی را مازاردر عهدۀ آن جهان منم، باده بیار!***چرخا! فلکا! نه عقل داری، نه بصرهرگز نکنی به حالِ ...

ز آن گه که نهادِ خلق بنهادستندبر هرچه قرار داده شد، شادستندبیشی طلبان، به‌هم در افتادستندبیشی مطلب که دادنی دادستند***چون قاعدۀ وجودِ ما بنهادنددر مشورتم پیام نفرستادندچون کارِ مرا قرار بی من دادنددان...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۵ از ۱۲)حَیّی که به‌قدرت سر و رو می‌سازدهمواره همه کارِ عدو می‌سازدگویند که: شیشه‌گر مسلمان نبودآن را تو چه‌گویی که کدو می‌سازد؟***گفتم که دلم ز علم محروم نشدکم مانْدْ ز اسرار ...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۴ از ۱۲)زین بحرِ وجود، آمده پیدا ز نهفتکس نیست که او گوهرِ تحقیق بسُفتهر کس سخنی از سرِ سودا گفتندزآن روی که هست، کس نمیداند گفت***کس مشکل اسرارِ فلک را نگشادکس یک قدم از نهاد ...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۳ از ۱۲)چون ابر به نوروز رُخِ لاله بشُستبرخیز و به جام باده کن عزمْ درستکین سبزه که امروز تماشاگهِ توستفردا همه از خاکِ تو برخواهد رُست***بشنو سخنی که جز سرانجام تو نیستمرغی اس...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۲ از ۱۲)هر ذرّه که در خاکِ زمینی بوده‌استپیش از من و تو، تاج و نگینی بوده استگَرد از رُخِ نازنین به آزرمْ فشانکآن هم رُخِ خوبِ نازنینی بوده است***یک تن خبر مرگ تو ننیوشیده استک...

رباعیات محتمل خیام (بخش ۱ از ۱۲)امروز چو کاسۀ سرت هست به‌جامَی نوش به کاسه، با حریفی داناصد کاسه و کلّهٔ سرِ شاه و گدانَخرَند به کوزۀ فُقاعی فردا*** چندان لگدِ تجربه زد بر گِل ماگردون که بشُد گَردِ حد...

رباعیات اصیل خیام (بخش ۵ از ۵)از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکنفردا که نیامده‌ست، فریاد مکنبر نامده و گذشته، بنیاد مکنحالی خوش باش و عمر بر باد مکن***ای آنکه تو در زیرِ چهار و هفتیوز هفت و چهار، دایم ا...

رباعیات اصیل خیام (بخش ۴ از ۵)در جسُتنِ جام جم، جهان پیمودمروزی ننشستم و شبی نغنودمز استاد چو رازِ جام جم بشنودمآن جام جهان‌نمایِ جم، من بودم***چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیمپس بی می و معشوق، خطای...

رباعیات اصیل خیام (بخش ۳ از ۵)ز آوردنِ من، نبود گردون را سودوز برُدنِ من، جاه و جمالش نفزودوز هیچ‌کسی نیز دو گوشم نشنودکآوردن و برُدنِ من از بهرِ چه بود؟***از جملۀ رفتگانِ این راهِ درازباز آمده‌ای کو ...

آن را که به صحرای عِلَل تاخته‌اندبی او همه کارها بپرداخته‌اندامروز بهانه‌ای در انداخته‌اندفردا همه آن بُوَد که دی ساخته‌اند***در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردنددر پنجْ حواس و چارْ طبع آوردندبس گُرْسِنه‌ا...

رباعیات اصیل خیام (بخش ۱ از ۵)دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراستباز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟گر خوب نیامد این بنا، عیبْ کراست؟ور خوب آمد، خرابی از بهرِ چراست؟***در دایره‌ای کآمدن و رفتنِ ماستاو را نه...

از شبنم عشق خاک آدم گل شدشوری برخاست، فتنه‌ای حاصل شدسرنشتر عشق بر رگ روح رسیدیک قطرۀ خون چکید، نامش دل شد(اوحدالدین کرمانی)***آن یار که عهدِ دوستاری بشکستمی‌رفت و منش گرفته دامان در دستمی‌گفت دگرباره...

از دوست به هر چیز چرا بایدت آزردکین عیش چنین باشد گه شادی و گه دردگر خوار کند مهتر خواری نکند عیبچون باز نوازد شود آن داغ جفا سردصد نیک به یک بد نتوان کرد فراموشگر خار بَراَندیشی خرما نتوان خَورداو خش...

هر باد که از سویِ بخارا به من آیدزو بویِ گل و مشک و نسیمِ سمن آیدبر هر زن و هر مرد کجا بر وَزَد آن بادگویند: مگر آن باد همی از خُتَن آید؟نی نی! ز خُتن باد چنان خوش نوزد هیچکان باد همی از برِ معشوق من ...

چونان شده‌ام که دید نتوانندمتا پیش تو ای نگار ننشانندمخورشید تویی به ذره من مانندمچون ذره به خورشید همی دانندم؟***تا شیر بدم شکار من بود پلنگپیروز بدم به هر چه کردم آهنگتا عشقِ ترا بِبَر درآوردم تنگاز...

جانا به زمین خابران خاری نیستکش با من و روزگار من کاری نیستبا لطف و نوازش جمـــــالِ تو مرادر دادن صدهزار جان، عاری نیست.***چون خاک شدی ، خاک تو را خاک شدمچون خاک تو را خاک شدم، پاک شدم .***بس که جستم...

یکی سیرت نیکمردان شنواگر نیکبختی و مردانه روکه شبلی ز حانوت گندم فروشبه ده برد انبان گندم به دوشنگه کرد و موری در آن غله دیدکه سرگشته هر گوشه‌ای می‌دویدز رحمت بر او شب نیارست خفتبه مأوای خود بازش آورد...

هنر نزد ایرانیان است و بسندارند شیر ژیان را به کسهمه یکدلانند و یزدان‌شناسبه گیتی ندارند در دل هراسچون ایران نباشد، تن من مبادبرین بوم و بر زنده یک تن مبادهمه سر به سر تن به کشتن دهیماز آن به که کشور ...

یکی روز شاه جهان سوی کوهگذر کرد با چند کس هم‌گروهپدید آمد از دور چیزی درازسیه رنگ و تیره تن و تیز تازدو چشم از بر سر چو دو چشمه خونز دود دهانش جهان تیره‌گوننگه کرد هوشنگ باهوش و سنگگرفتش یکی سنگ و شد ...

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکنهمچو کسان بی‌گنه روی به آسمان مکنرو ترش و گران کنی تا سر خود نهان کنیبار دگر گرفتمت بار دگر همان مکنباده خاص خورده‌ای جام خلاص خورده‌ایبوی شراب می زند لخلخه در دها...

‌بربود دلم، در چمنی، سرو روانی‌زرین کمری، سیمبری، موی‌میانی‌خورشیدوَشی؛ ماهرخی، زهره‌جبینی‌یاقوت لبی، سنگدلی، تنگ دهانی‌عیسی‌نفسی، خضردَمی، خاتم دوران‌جم‌مرتبتی، تاجوری، شاه‌نشانی‌شکر شکرینی، چو شکر د...

ای مطربِ خوش قاقا، تو قی قی و من قوقوتو دَق دَق و من حَق حَق، تو هی هی ومن هو هوای شاخِ درختِ گُل، ای ناطقِ امرِ «قُل»تو کبک‌‌صفت بو بو، من فاخته‌وَش کو کوچون مست شوم، جانا، در هجر سخن گویم«مَنْ کانَ»...

‌بر قدسیانِ آسمان من هر شبی یاهو زنم‌گر صوفی از "لا" دم زند من دم ز "الاهو" زنم‌بازِ هوایی نیستم تا تیهوی جانها برم‌عنقای قافِ قُربتَم ‚ كی بانگ بر تیهو زنم؟‌من كوكویی دیوانه‌ام صدشهر ویران كرده‌ام‌بر...

‌ساقیا بر سر جان بار گران است تنم‌باده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم‌من از این هستی خود نیک به جان آمده‌ام‌تو چنان بی‌خبرم کن که ندانم که منم‌نَفْس را یار نخواهم که نه زین اقلیمم‌چه کنم صحبت هندو که ز...

‌گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود‌گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین بود‌گفتم که بسی خط خطا بر تو کشیدند‌گفتا همه آن بود که بر لوح جبین بود‌گفتم که چرا مهر تو را ماه بگردید؟‌گفتا که فلک بر من بد مهر به...

‌ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است‌ببین که در طلبت حال مردمان چون است‌به یاد لعل تو، بی چشم مست میگونت‌ز جام غم می لعلی که می خورم خون است‌ز مشرق سر کوی، آفتاب طلعت تو‌ا‌گر طلوع کند طالعم همایون است‌ح...

‌ای یار ناسامان من، از من چرا رنجیده‌ای؟‌وی درد و ای درمان من، از من چرا رنجیده‌ای؟‌ای سرو خوش‌بالای من، ای دل‌بر رعنای من‌لعل لبت حلوای من، از من چرا رنجیده‌ای؟‌بنگر ز هجرت چون شدم، سرگشته چون گردون ...

‌ای صِفاتِ کبریائِت برتر از اِدراکِ ما‌قاصِر از کُنْهِ کَمَالتْ فِکْرَت و اِدراکِ ما‌مَا چُو خاشاکیم در دَریایِ هَستی روی‌‌پُوش‌مَوْجِ وَحدَت کی بِساحِلِ اَفْکند خاشاکِ مَا‌مَا به جولانگاهِ وَحدَت غَی...

‌ای صِفاتِ کبریایت برتر از اِدراکِ ما‌قاصِر از کُنْهِ کَمَالتْ فِکْرَت و اِدراکِ ما‌مَا چُو خاشاکیم در دَریایِ هَستی روی‌‌پُوش‌مَوْجِ وَحدَت کی بِساحِلِ اَفْکند خاشاکِ مَا‌مَا به جولانگاهِ وَحدَت غَیْ...

‌ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها‌که دردش عین درمانست و جور او عنایت‌ها‌کلیم درگه اویی گلیم فقر در برکش‌ز فرعونی چه می‌جویی سریر ملک و رایت‌ها‌خلیل عشق جانانی درآ در آتش سوزان‌نه نمرودی که تا باشی...

شاملو:بر موج‌کوبِ پست که از نمکِ دریا و سیاهیِ شبانگاهی سرشار بود بازایستادیم؛تَکیدهزبان در کام کشیده،از خود رمیدگانی در خود خزیدهبه خود تپیده،خستهنفس پس نشسته به کردارِ از راه‌ماندگان.در ظلمتِ لب‌شور...

‌مجیر بیلقانی‌گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت‌با باد صبا حکایتی گفت و بریخت‌بدعهدی عمر بین که گل در ده روز‌سر بر زد و غنچه کرد و بشکفت و بریخت ‌انوری ابیوردی‌با گل گفتم شکوفه در خاک بخفت‌گل دیده پر آب...

‌صائب تبریزی‌ مَریز آبِ رُخِ خود مَگَر بَرایِ شَرابکه در دو نَشأَه بُوَد، سُرخ‌رو، گِدایِ شَرابمَن این سُخَن زِ فَلاطونِ خُم‌نِشین دارَمعِلاجِ رِخنَهِ دِل نیست غِیرِ لایِ شَرابهزار سالِ دِگَر مانده اَ...

‌صائب تبریزی‌‌‌سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را‌کز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را‌دشمنِ خونخوار را کوته به احسان ساز، دست‌هیچ زنجیری به از سیری نباشد شیر را‌حسن را خطِ غبارش بی‌نیاز از زلف کرد‌احتیاج...

‌مولانا‌چون جانْ تو می‌سِتانی چون شِکَّر است مٌردن‌با تو ز جانِ شیرین شیرین‌تر است مٌردن‌بردار این طَبَق را زیرا خلیلِ حق را‌باغ است و آبِ حیوان گَر آذر است مردن‌این سَر نشانِ مُردن وآن سَر نشانِ زادن...

‌‌سعدی‌روزی که زیرِ خاک تنِ ما نهان شود‌وانها که کرده‌ایم یکایک عیان شود‌یارب به فضلِ خویش ببخشای بنده را‌آن دم که عازمِ سفرِ آن جهان شود‌بیچاره آدمی که اگر خود هزار سال‌مهلت بیابد از اجل و کامران شود...

‌خاقانی‌از گشت چرخ کار به سامان نیافتم‌وز دور دهر عمر تن آسان نیافتم‌زین روزگار بی‌بر و گردون کژ نهاد‌یک رنج بازگوی که من آن نیافتم‌نطقم از آن گسست که همدم ندیده‌ام‌دردم از آن فزود که درمان نیافتم‌از ...

‌‌‌سعدی‌به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست‌عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست‌به غنیمت شمر - ای دوست - دم عیسی صبح‌تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم از اوست‌نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل‌آنچه د...

‌‌احمد شاملو‌‌باید اِستاد و فرود آمد‌‌بر آستانِ دری که کوبه ندارد،‌‌چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و‌‌اگر بی‌گاه‌‌به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.کوتاه است در،‌‌پس آن به که فروتن باشی.‌...

‌خیام‌از جرِم گل سیاه تا اوج زحل‌کردم همه مشکلات کلیّ را حل‌بگشادم بندهای مشکل به حیَل‌هر بند گشاده شد به جز بند اجل ‌خیام‌ای خواجه! بِدان کین فلکِ بیهُده‌دو‌همچون من و تو، دید بَسی کهنه و نوآغاز و سَ...