شعر کست | SherCast

‌صائب تبریزی‌‌‌سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را‌کز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را‌دشمنِ خونخوار را کوته به احسان ساز، دست‌هیچ زنجیری به از سیری نباشد شیر را‌حسن را خطِ غبارش بی‌نیاز از زلف کرد‌احتیاج...

‌مولانا‌چون جانْ تو می‌سِتانی چون شِکَّر است مٌردن‌با تو ز جانِ شیرین شیرین‌تر است مٌردن‌بردار این طَبَق را زیرا خلیلِ حق را‌باغ است و آبِ حیوان گَر آذر است مردن‌این سَر نشانِ مُردن وآن سَر نشانِ زادن...

‌‌سعدی‌روزی که زیرِ خاک تنِ ما نهان شود‌وانها که کرده‌ایم یکایک عیان شود‌یارب به فضلِ خویش ببخشای بنده را‌آن دم که عازمِ سفرِ آن جهان شود‌بیچاره آدمی که اگر خود هزار سال‌مهلت بیابد از اجل و کامران شود...

‌خاقانی‌از گشت چرخ کار به سامان نیافتم‌وز دور دهر عمر تن آسان نیافتم‌زین روزگار بی‌بر و گردون کژ نهاد‌یک رنج بازگوی که من آن نیافتم‌نطقم از آن گسست که همدم ندیده‌ام‌دردم از آن فزود که درمان نیافتم‌از ...

‌‌‌سعدی‌به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست‌عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست‌به غنیمت شمر - ای دوست - دم عیسی صبح‌تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم از اوست‌نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل‌آنچه د...

‌‌احمد شاملو‌‌باید اِستاد و فرود آمد‌‌بر آستانِ دری که کوبه ندارد،‌‌چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و‌‌اگر بی‌گاه‌‌به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.کوتاه است در،‌‌پس آن به که فروتن باشی.‌...

‌خیام‌از جرِم گل سیاه تا اوج زحل‌کردم همه مشکلات کلیّ را حل‌بگشادم بندهای مشکل به حیَل‌هر بند گشاده شد به جز بند اجل ‌خیام‌ای خواجه! بِدان کین فلکِ بیهُده‌دو‌همچون من و تو، دید بَسی کهنه و نوآغاز و سَ...

‌حافظ‌اگر آن تُرکِ شیرازی به‌ دست‌ آرد دلِ ما را‌به خال هِندویَش بَخشَم سمرقند و بُخارا را‌بده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافت‌کنار آب رُکن‌آباد و گُلگَشت مُصَلّا را‌فَغان کـاین لولیانِ شوخِ ش...

‌حافظ‌دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش‌وز شما پنهان نشاید کرد سِرِّ مِی‌فروش‌گفت آسان گیر بر خود کارها کز رویِ طبع‌سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش‌گوش کن پند ای پسر وز بهرِ دنیا غم مَخور‌گفتمت چ...

‌محمد بن وصیف سگزی‌ای امیری که امیرانِ جهان خاصه و عام ‌بنده و چاکر و مولای و سگ‌بند و غلام‌ازلی خطی در لوح که مُلکی بِدهید ‌به ابی یوسف یعقوب بن اللیث هُمام‌به لَتام آمد رتبیل و لَتی خورد به لنگ ‌لَت...

‌رودکی‌ای آن که غَمگِنی و سزاواری‌وندَر نهان، سِرِشک همی باری‌از بهر آن کجا بِبَرم نامش‌ترسم ز بخت، اندُه و دشواری‌رفت آن که رفت و آمد آنک آمد‌بود آن که بود، خیره چه غم داری؟‌هموار کرد خواهی گیتی را؟‌...

واعظ قزوینی‌بر درگه خلق، بندگی ما را کشت‌هر سو پی نان دوندگی ما را کشت‌فارغ نشویم یکدم از فکر معاش‌ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت! ‌اوحدالدین کرمانی‌عالم همه محنت است و ایام غم است‌گردون همه فانی است و...

حافظ‌زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست‌پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست‌نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان‌نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست‌سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین‌گفت: ای عاشقِ دیری...

‌‌سعدی‌تو را عشقِ همچون خودی ز آب و گل‌رباید همی صبر و آرام دل‌به بیداریش فتنه بر خَد و خال‌به خواب اندرش پای بند خیال‌به صدقش چنان سر نهی در قدم‌که بینی جهان با وجودش عدم‌چو در چشم شاهد نیاید زرت‌زر ...

‌خاقانی‌ما دل به دست مهر تو زان باز داده‌ایم‌‌کاندر طریق عشق تو گرم اوفتاده‌ایم‌ما رطل‌های درد تو زان در کشیده‌ایم‌کز رمزهای درد تو سری گشاده‌ایم‌گفتی که دل بداده و فارغ نشسته‌ای‌اینک برای دادن جان ای...

‌حافظ‌طالع اگر مدد دهد، دامَنَش آوَرَم به کف‌گر بِکَشَم زهی طَرَب، ور بِکُشَد زهی شرف‌طَرْفِ کَرَم ز کَس نَبَست، این دلِ پُر امیدِ من‌گر چه سخن همی‌بَرَد، قصهٔ من به هر طرف‌از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گش...

عراقی‌‌ بند پانزدهم ترجیع‌بند ‌ساقی، قدحی، که نیم مستیم‌مَخمورِ صَبوحیِ اَلَستیم‌از صومعه پا برون نهادیم‌در میکده مُعتَکِف نشستیم‌از جور تو خرقه‌ها دریدیم‌وز دستِ تو توبه‌ها شکستیمجز جانْ گرویِ دگر ند...

عراقی‌‌ بند چهاردهم ترجیع‌بند ‌ساقی، دو سه دم که هست باقی‌در ده مَدَدِ حیات باقی‌قَدْ فَاتَنی اَلصَّبوُحْ فَادرِکْ‌مِنْ قَبْلِ فُوَاتَ الاِعْتِباقِ‌در کیسه‌ی نقد نیست جُز جان‌بستان قَدَحی، بیار ساقی ‌...

عراقی‌‌ بند سیزدهم ترجیع‌بند ‌ساقی، سرِ دَردِ سَر ندارم‌بشکن به نسیمِ می خمارم‌یک جرعه ز جامِ می به من ده‌تا دُرد کشم، که خاکسارم‌از جامِ تو قانِعَم به دُردی حاشا که به جرعه سر دَرآرمیادآر مرا به دُرد...

عراقی بند دوازدهم ترجیع‌بند‌‌ ‌ساقی، بده آبِ آتش‌افروز‌چون سوختییَم تمام‌تر سوز‌این آتش من به آب بنشان‌وز آب من آتشی برافروز ‌می ده، که ز باده‌ی شبانه‌در سر بودم خمارْ امروز‌در ساغرِ دل شراب افکنکز پر...

عراقی بند یازدهم ترجیع‌بند‌‌ ‌ساقی، ز شراب‌خانة نوش‌یک جام بیاور و بِبر هوش‌مستم کن، آنچنان که در حال‌از هستی خود کنم فراموش‌ور خود سوی من کنی نگاهی‌بی‌باده شوم خراب و مدهوشسرمست شوم چو چَشمِ ساقیگر ز...

عراقی‌‌ بند دهم ترجیع‌بند ‌ساقی، بده آبِ زندگانی‌پیش آر حیاتِ جاودانی‌می ده، که کسی نیافت هرگز‌بی آبِ حیات زندگانی‌در مجلس عشق مُفلسی را‌پُر کن دو سه رَطْلِ رایگانی‌شاید که دهی به دوستداریآن ساغرِ مهر...

عراقی‌‌ بند نهم ترجیع‌بند ‌ساقی بِنُما رِخِ نکویت‌تا جامِ طَرَب کِشَم به بویت‌ناخورده شراب مست گردد‌نظّارِگی از رخِ نکویت‌گر صافْ نمی‌دهی، که خاکم‌یاد آر به دُردیِ سبویتمگذار ز تشنگی بمیرم نایافته قطر...

عراقی‌‌ بند هشتم ترجیع‌بند ‌ساقی، می مهرْ ریز در کام‌بنما به شبْ آفتاب از جام‌آن جام جهان‌نُما به من ده‌تا بنگرم اندرو سرانجام‌بینم مگر آفتابِ رویت‌تابان سحری زِ مشرقِ جامجان پیش رخ تو برفَشانمگر بنگر...

عراقی‌‌ بند هفتم ترجیع‌بند ‌دست از دل بیقرار شُستم ‌وندر سرِ زلفِ یار بستم‌بی‌دل شدم و ز جان به یکبار‌چون طرة یار برشکستم‌گویند چگونه‌ای؟ چه گویم؟هستم ز غمش چنان که هستمخود را ز چَهِ غَمَش بَرآرمگر طر...

عراقی‌‌: بند ششم ترجیع‌بند‌ساقی، چه کنم به ساغر و جام؟‌مستم کن از آن مِیِ غم‌انجام‌با یادِ لبِ تو عاشقان را‌حاجت نَبوَد به ساغر و جام‌گوشم سخن لَبِ تو بشنود‌خشنود شد، از لبت، به دُشنامدل زلف تو دانه د...

عراقی‌‌: بند پنجم ترجیع‌بند ‌وقتِ طَرَب است، ساقیا، خیز‌در دِه قَدَحِ نشاطْ‌انگیز‌از جور تو رستخیز برخاست‌بِنْشان شر و شور و فتنه، برخیز‌بِستان دِلِ عاشقانِ شیدا‌وز طرة دلربا درآویز‌خون دل ما بریز و آ...

عراقی‌‌: بند چهارم ترجیع‌بند ساقی، بده آبِ زندگانی‌اکسیرِ حیاتِ جاودانی‌ مِی ده، که نمی‌شود مُیَسّر‌بی‌آبِ حیات زندگانی‌هم خِضْر خِجِل، هم آب حَیوان‌چون از خَط و لَب شکر فَشانی‌گوشم چو صدف شود گُهر چی...

عراقی‌: بند سوم ترجیع‌بند‌ای مُطربِ عشق، ساز بنواز‌کان یار نشد هنوز دمساز‌دشنام دهد به جای بوسه‌و آن نیز به صَد کِرشمه و نازپنهان چه زنم نوای عشقش؟کز پرده برون فتاده این رازدر پاش کسی که سر نیفکند:چون...

عراقی‌‌: بند دوم ترجیع‌بند‌ای روی تو شمعِ مَجلس افروز‌‌سودای تو آتشِ جگرسوز‌‌رخسارِ خوشِ تو عاشقان را‌‌خوش‌تَر زِ هزار عیدِ نوروز‌‌بُگشای لبت به خنده، بِنمای‌‌از لعل، تو گوهرِ شبْ‌افروز‌‌زنهار! از آن ...

عراقی‌: بند اول ترجیع‌بند در میکده با حریفِ قَلاّش‌بنشین و شراب نوش و خوش باش‌از خطِّ خوشِ نگار بر خوان‌سرِّ دو جهان، ولی مکن فاش‌بر نَقش و نگار فتنه گشتم‌زان رو که نمی‌رسم به نقاش‌تا با خودم، از خودم...

حافظ‌‌یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود‌دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود‌راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک‌بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود‌دل چو از پیرِ خِرَد نَقلِ مَعانی می‌کرد‌عشق می‌...

سعدی‌چشم خدا بر تو ای بدیع شمایل‌یار من و شمع جمع و شاه قبایل‌جلوه کنان می‌روی و باز می‌آیی‌سرو ندیدم بدین صفت متمایل‌هر صفتی را دلیل معرفتی هست‌روی تو بر قدرت خدای دلایل‌قصه لیلی مخوان و غصه مجنون‌عه...

حافظ‌دوش دیدم که ملایک درِ میخانه زدند‌گِلِ آدم بِسِرشتَند و به پیمانه زدند‌ساکنانِ حرمِ سِتْر و عِفافِ ملکوت‌با منِ راه نشین بادهٔ مستانه زدند‌آسمان بارِ امانت نتوانست کشید‌قرعهٔ کار به نامِ منِ دیوا...

خواجوی کرمانیسپیده دم که صبا دامنِ سمن بدردز مهرِ روی تو، گل، جَیْبِ پیرَهَن بِدَرداگر ز پسته‌ی تنگِ تو, دم زند غنچهنسیمِ بادِ صبا در دمش دهن بِدَرَدچو در محاوره آید لبِ گُهَربارتعقیق, پیرَهَنِ لعل، ب...

قاسم انوارای بتِ عیّار من، نام تو امروز چیست؟ای دل و دلدار من، نام تو امروز چیست؟هر دو جهان نام تو، قصه و پیغام توای مه سیار من، نام تو امروز چیست؟مُلک و مَلَک رام تو، هر دو جهان جام توای سر و سردار م...

‌‌‌‌‌نزاری قهستانی‌راحتِ روح من است، رایحة روحِ راح‌تا به صباح از مسا، تا به مسا از صباح‌ساقیِ طاووس‌فر، طوطیِ شکّر شکن‌مرغِ سَحر را بگو، باز گشاید جِناح‌خوابِ گران تا به کی؟ خیز! سبک‌مِی بده‌اهلِ دل ...

‌‌‌‌مولانا‌حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو‌و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو‌هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن‌وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو‌رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب...

‌‌‌‌مولانا‌یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا‌یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا‌نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی‌سینه مشروح تویی پُر دُرِ اسرار مرا‌نور تویی سور تویی دولت منصور تویی‌مرغ که طور تویی خ...

‌‌‌حافظ‌ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد‌دل رمیده‌ی ما را رفیق و مونس شد‌نگارِ من که به مکتب نرفت و خط ننوشت‌به غمزه مسئله‌آموزِ صد مُدَرِّس شد‌به بویِ او دلِ بیمارِ عاشقان چو صبا‌فِدایِ عارضِ نسرین و ...

‌‌سیف فرغانی‌ز دلبرانِ همه شهر، دل‌پذیر تویی‌مرا ز جمله گُزیر است و ناگزیر تویی‌ز دیگران، سخنی بر زبان رود هر وقت‌ولی مدام، چو اندیشه در ضمیر تویی‌پیاده اند نکویان، ز نَطعِ دل بیرون‌کنون چو شاه درین خ...

‌سعدی‌خرابت کند شاهد خانه کن‌برو خانه آباد گردان به زن‌نشاید هوس باختن با گلی‌که هر بامدادش بود بلبلی‌چو خود را به هر مجلسی شمع کرد‌تو دیگر چو پروانه گردش مگرد‌زن خوب خوش خوی آراسته‌چه ماند به نادان ن...

سعدی‌امشب مگر به وقت نمی‌خواند این خروس‌عشاق بس نکرده هنوز از کنار و بوس‌پستان یار در خم گیسوی تابدار‌چون گوی عاج در خم چوگان آبنوس‌یک شب که دوست فتنه خفتست زینهار‌بیدار باش تا نرود عمر بر فسوس‌تا نشن...

سعدیقاضی همدان را حکایت کنند که با نعلبند پسری سر خوش بود و نعل دلش در آتش. روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و برحسب واقعه گویان: در چشم من آمد آن سهی سرو بلندبربود دلم ز دست و در پای...

سعدی‌دیر آمدی ای نگار سرمست‌زودت ندهیم دامن از دست‌بر آتش عشقت آب تدبیر‌چندان که زدیم باز ننشست‌از رای تو سر نمی‌توان تافت‌وز روی تو در نمی‌توان بست‌از پیش تو راه رفتنم نیست‌چون ماهی اوفتاده در شست‌سو...

سعدی‌یکی خرده بر شاه غزنین گرفت‌که حسنی ندارد ایاز ای شگفت‌گلی را که نه رنگ باشد نه بوی‌غریب است سودای بلبل بر اوی!‌به محمود گفت این حکایت کسی‌بپیچید از اندیشه بر خود بسی‌که عشق من ای خواجه بر خوی اوس...

سعدی‌یکی دوستی را که زمانها ندیده بود گفت: کجایی که مشتاق بوده‌ام؟‌گفت: مشتاقی به که ملولی. ‌دیر آمدى اى نگار سرمست‌زودت ندهیم دامن از دست‌معشوقه که دیر دیر بینند‌آخر کم از آن که سیر بینند ‌شاهد که با...

حافظ‌کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن‌به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن‌به باد ده سر و دستار عالمی یعنی‌کلاه گوشه به آیین سروری بشکن‌به زلف گوی که آیین دلبری بگذار‌به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن‌برون خرام...

سعدی‌معلمت همه شوخی و دلبری آموخت‌جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت‌غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم‌که کید و سحر به ضحاک و سامری آموخت‌تو بت چرا به معلم روی که بتگر چین‌به چین زلف تو آید به بتگری آموخت‌هزار...

سعدی‌سالی محمد خوارزمشاه رحمة الله علیه با ختا برای مصلحتی صلح اختیار کرد. به جامع کاشغر در آمدم، پسری دیدم نحوی به غایت اعتدال و نهایت جمال چنان که در امثال او گویند: معلمت همه شوخی و دلبری آموختجفا ...